Title : Animagus
Pairing : #FrankNewt
Note : เนื้อเรื่องทั้งหมดคือมโนล้วน
ไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักนะคะ ไม่ค่อยมีคนแต่งเราก็รอๆ
รอไม่ไหวก็จัดเองสนองนี๊ดกันไป ภาษาไม่ดีอะไรขนาดนั้นไม่ต้องหวังอะไรมากนะ55555555
Thx.
: ขอบคุณความรู้ด้านธันเดอร์เบิร์ดจากเว็ปเมเจอร์นะคะ
ธันเดอร์เบิร์ด เป็นสัตว์ปีกขนาดใหญ่ดูสง่างามซึ่งอาศัยอยู่ในภูมิอากาศอันแห้งแล้งของแอริโซนา
หัวของมันคล้ายหัวนกอินทรี หรือฮิปโปกริฟฟ์ในโลกเวทมนตร์
ปีกอันทรงพลังซึ่งมีอยู่หลายปีกส่องแวววาวเป็นลายคล้ายเมฆและพระอาทิตย์
แล้วเมื่อมันกระพือปีกก็จะเกิดพายุขึ้น
- - - - - - - - - - - - - - - -
ทางเดินของโรงเรียนฮอกวอตส์ในยามบ่ายยังคงคึกคักไปด้วยนักเรียนที่กำลังพักผ่อนในเวลากลางวันและนักเรียนที่กำลังรีบเร่งเพื่อที่จะเดินไปให้ทันเข้าเรียนในชั้นเรียน
แต่บางอย่างในวันนี้ที่ดูจะแปลกตาสักหน่อยที่ทางเดินเดิมๆที่ทอดยาวไปยังห้องสมุดของฮอกวอตส์มีนักเรียนจากบ้านกริฟฟินดอร์คนหนึ่งมุ่งหน้าไปทางห้องสมุดทั้งที่ปกติแล้วนักเรียนคนนี้แทบไม่เคยเข้าห้องสมุดเลยยกเว้นก็แต่เวลาต้องไปหาสูตรปรุงยาเพื่อสอบหรือแอบหลับในบางที
‘ทุกอย่างมีเหตุผลและที่มาของมัน’
แน่นอนว่านักเรียนจากกริฟฟินดอร์เจ้าของผมสีน้ำตาลทองกับสีผิวแทนประจำตัวคนนี้เองก็ย่อมต้องมีเหตุผล
“โอ๊ะ!แฟงค์ ดีใจที่เห็นนายสบายดีหลังจากโดนลูกบลัดเจอร์กระแทกแขนเมื่อวานนะ”ชายหนุ่มเจ้าของผมทองหยักศก
ผิวขาวเนียน ท่าทางซื่อใสกับเสียงพูดนิ่มๆและแผ่วเบาเหมาะสมกับคำว่าเด็กเนิร์ดประจำบ้านฮัฟเฟิลพัฟเอยทักชายหนุ่มตรงหน้าที่เพิ่งเดินตรงเข้ามาหาเขาที่โต๊ะอ่านหนังสือในห้องสมุด
“ฉันไม่คิดว่าดีใจที่ได้เจอนายหรอกนะนิวท์”แฟงค์เอยอย่างไม่พอใจนิดๆกับการพูดถึงความผิดพลาดที่ทำให้เขาโดนลูกบลัดเจอร์นั่นเล่นงาน
แฟงค์ใช้แขนข้างที่ยังปลอดภัยจากลูกบลัดเจอร์เลื่อนเก้าอี้ออกเพื่อนั่งลงในฝั่งตรงข้ามกับนิวท์
“วันนี้นายมาหาเรื่องสัตว์วิเศษอีกหรือเปล่า ผมช่วยนายได้นะ”นิวท์ทำตาเป็นประกายทันทีที่แฟงค์นั่งลงตรงข้ามเขา
พร้อมกับมือของนิวท์ที่กำลังพยายามดันหนังสือกองโตที่วางอยู่กลางโต๊ะอย่างไม่เป็นระเบียบไปทางอื่นเพื่อที่จะได้เห็นหน้าแฟงค์แบบเต็มๆ
“...ไม่”
“...”
คำปฏิเสธที่แสนเรียบของแฟงค์ทำเอานิวท์แทบเก็บสายตาเป็นประกายกลับไปแทบไม่ทัน
“...แต่ฉันคิดว่านายสามารถเล่าเรื่องสัตว์วิเศษให้ฉันฟังได้”แฟงค์เสมองไปทางอื่นทันทีที่กำลังพูดประโยคนี้
และหันกลับมาเจอแววตาสดใสของนิวท์อีกครั้งเมื่อเขาพูดจบ
“แน่นอน!”
“มีสัตว์วิเศษอะไรที่น่าสนใจล่ะ”แฟงค์เอ่ยถามเป็นการเกริ่นนำให้นิวท์ได้เล่าเรื่องสัตว์วิเศษที่เจ้าตัวชอบนักหนา
“วันนี้ผมขอนำเสนอสัตว์วิเศษที่สง่างามที่สุด...”
‘ธันเดอร์เบิร์ด’
ชายหนุ่มของบ้านกริฟฟินดอร์เดินกลับมาที่ห้องโถงประจำและทรุดตัวนั่งกับโซฟากลางห้อง
เขานั่งอยู่สักพักเงียบๆคนเดียว
ปล่อยให้เวลาล่วงเลยไปนานกับความคิดเรื่องความลับของเขาที่ไม่เคยเปิดเผยให้ใครได้รู้แม้แต่คนเดียวยกเว้นก็แต่แม่ของเขา
เขาไม่เคยกังวลเรื่องความลับของตัวเองมานานแล้วเพราะเขาไม่คิดจะทำให้ความลับแตก
แต่วันนี้ที่เขาได้ฟังเรื่องธันเดอร์เบิร์ดจากนิวส์ที่ปลื้มเสียนักหนา
มันทำให้เขากลับมาคิดหนักว่าเขาควรบอกอะไรให้นิวส์รู้ดีมั้ย
ความลับที่ว่าเขาเป็นอนิเมจัส
ความลับที่ว่าเขาสามารถแปลงร่างเป็น’ ธันเดอร์เบิร์ด’ได้
และเขาคงไม่มานั่งกังวลและหนักใจเท่าไหร่ถ้าคนที่มีนามว่านิวท์ สคามันเดอร์
ไม่ได้บอกว่าจะออกตามหาธันเดอร์เบิร์ดเพราะอยากเห็นความสง่างามนั่นด้วยตาของตัวเอง
และไม่รู้ว่าทำไมทันทีที่เขาได้ยินประโยคนี้ของเพื่อนต่างบ้านจากบ้านฮัฟเฟิลพัฟจบเขาต้องรู้สึกอายไปพร้อมๆกับดีใจราวกับได้รับคำชมเสียเอง
คิดดูแล้วเขาคงไม่มีความจำเป็นอะไรถึงขนาดที่จะต้องบอกเพื่อนต่างบ้านอย่างนิวท์
สคามันเดอร์ด้วยซ้ำ จริงๆเขาไม่ควรจะเอาเรื่องไร้สาระแบบนี้กลับมาคิดมากเสียด้วยซ้ำ
เวลาของการปิดภาคเรียนที่ฮอกวอตส์ใกล้มาถึงอีกครั้งและนั่นก็หมายถึงการสอบไฟนอลด้วยเช่นกัน
และช่วงใกล้ไฟนอลนี่แหละที่ทำให้ห้องสมุดที่ไม่ค่อยมีผู้คนตอนนี้กลับเติมเต็มไปด้วยนักเรียนฮอกวอตส์หลากหลายบ้านที่กำลังพลุกพล่านไปทั่วทั้งห้องสมุด
ปีนี้ถือว่าเป็นปีสุดท้ายของทั้งแฟงค์และนิวท์ที่จะได้ชื่อว่าเป็นนักเรียนของฮอกวอตส์แล้ว
และเมื่อจบไฟนลไปพวกเขาก็ต้องโตขึ้นเป็นผู้ใหญ่แล้ว
“ถ้านายเรียนจบนายจะไปไหน”แฟงค์เอ่ยทักเพื่อนต่างบ้านคนเดิมที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิมกับหนังสือเรื่องเดิมๆของเขา
“ผมตั้งใจจะไปทุกทีในโลกเลยครับ ผมตั้งใจจะศึกษาและช่วยพวกสัตว์วิเศษ
และที่แรกที่ผมจะไปคงเป็นแอริโซนา”นิวท์เล่าออกมาอย่างตื่นเต้นกับการที่จะได้ไปทำตามความฝันของตัวเอง
.”นายจะไปหาธันเดอร์เบิร์ดเหรอ”
“อ่า..ใช่ครับ ผมอยากจะเห็นมันเป็นอย่างแรก”
“...ถ้าฉันบอกว่าฉันจะให้นายได้เห็นมัน นายจะอยู่กับฉันมั้ย”
“หือ? หมายความว่าไงครับ”นิวท์เอียงคอถามพร้อมแววตาที่ฉายแววสงสัย
“ไม่มีอะไร ลืมมันไปเถอะ”
ใช่แล้วเวลาของการเป็นนักเรียนของพวกเขากำลังจะจบลงมันไม่แปลกที่พวกเขาจะต้องจากกันเพื่อไปตามทางของตัวเอง
แต่ในบางครั้งชายหนุ่มกริฟฟินดอร์คนนี้ก็อยากจะให้ทางของเขามีนิวท์ไปด้วย
มันเป็นความรู้สึกที่แปลกในใจ
และพอยิ่งคิดว่าต้องจากกันในอกมันก็มักจะปวดหนึบๆอย่างหาสาเหตุไม่ได้
“แฟงค์ผมคิดว่าผมอยากจะบอกลาคุณก่อนน่ะครับ”นิวท์ตามหาแฟงค์แทบทั้งวันเพื่อบอกลา
เพราะในวันพรุ่งนี้เขาจะออกเดินทางไปรอบโลกเพื่อตามหาสัตว์วิเศษแล้ว
“ฉันไม่คิดว่าอยากได้ยินประโยคนี้สักเท่าไหร่”ความพยายามของแฟงค์ที่ตั้งใจจะหลบหน้านิวท์ตลอดทั้งวันต้องพังลงเพราะตอนนี้เขาเจอเข้ากับนิวท์ตามทางเดินกลับห้องโถงของกริฟฟินดอร์โดยบังเอิญ
“ผมเป็นคนไม่ค่อยมีเพื่อนนักหรอกนะครับ
และหนึ่งในคนที่ผมจะคิดถึงเมื่อจากฮอกวอตตส์ไปก็คงเป็นแฟงค์เพราะฉะนั้นผมถึงอยากจะบอกลา”นิวท์พูดด้วยน้ำเสียงที่แลดูเศร้ากว่าปกติของชายหนุ่มตรงหน้าทำเอาแฟงค์ต้องหันกลับมาแล้วกระชากแขนนิวท์ออกเดิน
“แฟงค์...แฟงค์! นี่นายจะพาผมไปไหนในยามวิกาลแบบนี้ครับ
เราควรกลับเข้าไปก่อนที่ศาสตราจารย์จะมาเห็นนะครับ”นิวท์เริ่มโวยวายเมื่อเห็นว่าแฟงค์พาเขาออกมาห่างจากฮออกวอตส์เรื่อยๆ
และดูเหมือนจะเข้าใกล้ป่าต้องห้ามมากขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน
“ฉันมีบางอย่างอยากจะบอก”เมื่อเขาเห็นว่ามันไกลจากผู้คนแล้วเขาก็หยุดเดินและพูดขึ้น
“บอกผมเหรอ”ชายหนุ่มตัวเล็กผิวขาวที่ต้องกับแสงจันทร์ยิ่งขลับให้สีผมทองเป็นประกายกับผิวที่สว่างขึ้น
“อืม...”
“...” ทุกอย่างพลันเงียบราวกับรอฟังชายหนุ่มเจ้าของผิวแทนพูด
“ฉันเป็นอนิเมจัส”
“?!!”นิวท์ทำหน้าตกใจเล็กน้อยก่อนที่เขาจะทำหน้าตกใจอย่างมากที่จู่ๆคนตรงหน้าก็กลายร่างเป็นธันเดอร์เบิร์ดจ้าวแห่งท้องฟ้าที่สง่างามเพราะขนสีทองเข้มที่ขลับกับแสงพระจันทร์เต็มดวงในคืนนี้
นิวท์อดไม่ได้ที่จะเอิ่มมือไปจับจะงอยของธันเดอร์เบิร์ดตรงหน้าที่เป็นเพื่อนของเขาด้วยความกล้าๆกลัวๆก่อนที่เขาจะเดินเข้าไปสัมผัสถึงจ้าวแห่งท้องฟ้าก็ก้มหัวลงมาจนจะงอยแตะสัมผัสกับมือนุ่มของนิวท์
พอนิวท์รู้สึกปลอดภัยแล้วเขาจึงขยับเข้าไปใกล้และเอาหน้าผากแตะกับหน้าผากของเจ้านกตรงหน้าพร้อมจับที่ใต้จะงอยของมันอย่างมีความสุข
- - - - - - - - - - - - - - - -
เรื่องเมื่อคืนแทบจะเป็นเหมือนความฝันของนิวท์ที่ตื่นมาพบว่าตัวเองนอนอยู่บนเตียงของห้องนอนเดิมที่ฮอกวอตส์ที่ที่เขาจะต้องจากลามันไปในวันนี้
นิวท์หยิบกระเป๋าเสกคาถาของเขาขึ้นมาและไม่ลืมที่จะหันไปบอกลาเตียงนอนของเขาก่อนจะเดินออกไป
ชายหนุ่มเจ้าของผิวแทนของบ้านกริฟฟินดอร์ยืนอยู่ที่ชานชาลาหน้าฮอกวอตส์ยืนมองขบวนรถไฟและมือของเพื่อนตัวเล็กจากบ้านฮัฟเฟิลพัฟที่โบกไปมาให้เขาค่อยๆเล็กลง...เล็กลง
และหายไปจากระยะที่สายตาของเขาจะสามารถมองเห็นได้
เมื่อคืนที่เขาตัดสินใจจะบอกทุกอย่างกับเพื่อนตัวเล็กของเขาก่อนจากลาเพราะหวังว่าจะไม่รู้สึกติดค้างอะไรในใจ
และเขาคิดว่าเขาบอกไปหมดแล้วทุกอย่างแต่เขากลับลืมบอกเพื่อนของเขาไปว่า...
เขาอยากจะไปด้วย
ไม่ว่าจะไปที่ไหนเขาอยากจะไปด้วย
E N D
Talk::ทำไมแลดูจบเศร้าไปได้ อย่างไงก็ถ้ามีคนมาอ่านก็ขอขอบคุณที่อ่านถึงจุดนี้นะคะ
